Julen Azkoaga, baserritar gaztea

Betidanik izan dut naturarekiko eta lurrarekiko lotura. Txikitatik baserrian nahiz basoan ibiltzea izan da gehien gustatzen zaidana. Nire gurasoek, beste gazte askorenak bezala, ilun jarri didate beti baserri mundua. Hobe genuela unibertsitatera joan eta probetxuzko beste zerbait ikasi esan digute, baserriak ez zeukala etorkizunik. Baina ez da arraroa jokabide hau, jarrera honek badauka esplikazioa azken urteetan baserri munduak izan duen bilakaerari eta jasan dituen ezbehar eta zapalkuntzekin erreparatzen badiegu. Euskal Herriko baserritarrak mende erdi daramatzate inposizioan oinarrituriko sistema ekonomikoa jasaten. Produktibitateari lehentasuna ematen dioten eta nekazaritza industriala bultzatzen duten politiken menpe.
Nekazaritza eredu honek pertsonako eta lur eremuko gehiago produzitzea du xede, baserritarren kanpo merkaturiko dependentzia handituz. Ondorioz, lurretik bizi nahi izan duena bultzatuta egon da bere baserria industria bilakatzera, produkzioa intentsifikatzera eta konpetitibitatearen munduan aurrera egitera. Inbertsio handiak bultzatzeak eta produkzio kosteak etengabe handitzeak hauek zorpetzea ekarri du.

La organización Madres de Ituzaingó denuncia las consecuencias que tiene sobre la salud el negocio de las multinacionales agrícolas en Argentina

Son mujeres, madres y luchadoras. Una descripción genérica, atribuible a millones de personas, pero que suma matices nuevos en contexto. Viven en Córdoba, Argentina, se enfrentan al poder de las multinacionales del agronegocio y a los transgénicos, y forman la organización Madres de Ituzaingó. Sofía Gatica, que ha recibido este año el premio internacional ambiental Goldman (conocido como el Nobel Verde), está en Madrid, estación de paso rumbo a Bruselas dentro de la ‘Good Food March’, una marcha que exige una Política Agricola Común que ofrezca buena comida y buena agricultura.